Grensverleggende geneeskunde voor topreferente patiënten
Spondyloartritis
Spondyloartritis (SpA), een reumatische ontsteking van de wervelgewrichten, is na reumatoïde artritis (RA) de meest voorkomende vorm van chronische gewrichtsontsteking. Hij komt voor bij 0.5-1% van de Nederlanders.
Ziektebeeld en behandeling
Er bestaan verschillende subtypes van deze aandoening. Bekende vormen zijn spondylitis ankylopoetica (de ziekte van Bechterew) en artritis psoriatica (gewrichtsontstekingen die voorkomen bij de huidaandoening psoriasis.
SpA treft voornamelijk jonge volwassenen voor de leeftijd van 40 jaar en leidt tot belangrijke beperkingen door ontsteking (pijn, vermoeidheid), progressieve ankylose (stijf worden van de rug door vergroeiing van wervels) en complicaties in andere weefsels (oog, darm, huid). De ziekte is in termen van beperkingen en levenskwaliteit vergelijkbaar met RA.
De behandeling van SpA bestond tot voor kort uit fysiotherapie en ontstekingsremmers, met matig effect op de symptomen en het voortschrijden van de ziekte. Een belangrijke doorbraak was de introductie van een nieuw soort geneesmiddelen, die de werking blokkeren van de signaalstof TNF. Deze TNF-blokkers geven een dramatische verbetering van de symptomen en klachten, waardoor de levenskwaliteit verbetert en de patiënt beter kan functioneren.
Bij 25-40% van de SpA patiënten blijkt conventionele medicatie onvoldoende effect te hebben en is behandeling met TNF-blokkers noodzakelijk. Maar het is nog niet eenvoudig om te bepalen welke patiënten voor deze nieuwe behandeling in aanmerking komen. Het gaat om een kostbare therapie, die bovendien bijwerkingen en risico's met zich meebrengt.
Daarbij doen zich, in vergelijking met andere ziekten, de volgende problemen voor:
- er is nog geen algemeen aanvaarde manier om in een vroeg stadium de diagnose SpA te stellen;
- de ziekte kan op veel verschillende manieren tot uiting komen;
- er bestaan nog geen objectieve tests om de ernst en activiteit van de ziekte vast te stellen;
- er bestaan nog geen objectieve tests om de reactie op behandeling te meten.
Betrokken medisch specialismen en vereiste expertise
De behandeling van SpA met TNF-blokkers vereist daarom speciale klinische en wetenschappelijke expertise. Het AMC heeft een gespecialiseerde SpA polikliniek, waarin diagnostiek, innovatieve therapie en wetenschappelijk onderzoek geïntegreerd zijn. De aanpak van SpA is per definitie multidisciplinair, gezien de grote diversiteit in klinische verschijnselen.
Naast de klassieke inbreng van radiologen, orthopeden, fysiotherapeuten en reumaverpleegkundigen is het noodzakelijk om een multidisciplinair team te hebben met een oogarts die gespecialiseerd is in uveïtis (inwendige oogontsteking), een dermatoloog gespecialiseerd in psoriasis (ontsteking van de huid), en een maag-darm-lever arts gespecialiseerd in chronische darmontstekingen.
Ons SpA team behandelt de patiënten in nauwe samenwerking met deze specialisten. Ongeveer 20% van de totale groep SpA patiënten in het AMC behoort tot de topreferentiezorg. Betrokken fundamentele specialismen: genetica, immunologie, celbiologie en pathologie.
Meer informatie:
www.reuma-onderzoek.nl
www.amc.nl/index.cfm?pid=804
Over de meest voorkomende vorm van SpA, de ziekte van Bechterew, is ook informatie te vinden op
www.ziektevanbechterew.nl
Patiëntenvereniging:
Contact:
Dr. D. Baeten, reumatoloog en prof. dr. P.P. Tak, internist/reumatoloog
Klinische Immunologie & Reumatologie, AMC
Meibergdreef 9
1105 AZ Amsterdam
020 5662171
KIR@amc.uva.nl
